หนุ่มตั้ม หนุ่มมาดเซอร์ผู้มากความสามารถ
สวัสดีค่ะ วันนี้เว็บมาสเตอร์จะพอไปรู้จักกับ หนุ่มน้อยหน้าใส มากด้วย ความสามารถ ในด้านต่าง พร้อมทั้งมีจิตใจที่เมตตาด้วยค่ะ ไม่รู้จะจริงเหมือนที่ว่าหรือปล่าว อยากรู้จักกันแล้วใช่มั้ยค่ะ ว่าเป็นใคร เราลองมารู้จักกับคนนี้กันเลยค่ะ |
พี่เอิง : หวัดดีค่ะสุหล่อ น้องตั้ม : หวัดดีคับพี่เอิงสุดสวย.. (เคยเจอกันรึยังเนี่ย) พี่เอิง : แนะนำตัวกันก่อนเลยค่ะ น้องตั้ม : ผมชื่อตั้มครับ เอาชื่อจริงด้วยป่าว นายอัครรัตน์ ไชยพาน อายุเดากันเองละกันนะ เป็นคนโคราชโดยกำเนิดครับ เพื่อนๆมักหาว่าเราเป็นลาวเพราะมาจากอิสาน แต่มันไม่เป็นความจริงเลยครับ ผมแค่เป็นคนที่.. เอ่อ มาจาก..อิสาน แล้วไง? พี่เอิง : ตอนี้ทำไร อยู่ที่ไหนค่ะ น้องตั้ม : ตอนนี้ฝึกงานอยู่ที่ The Ritz-Carlton, Millenia Singapore ฝึกเป็น Ritz-Carlton Club Concierge พี่เอิง : แล้วตอนนี้น้องศึกษาที่ไหนอยู่ค่ะ น้องตั้ม : มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตภูเก็ต ตอนนี้ศึกษาภาคปฏิบัติอยู่ (ฝึกงานที่สิงค์โปร์) ภาคทฤษฎีไม่มีอิกแล้ว อยู่ปีสี่ ปีสุดท้ายครับ หลังจากฝึกงานที่นี่เสร็จก็จบการศึกษา พี่เอิง : แล้วเป็นไงบ้างค่ะกับการฝึกงานอยู่ตอนนี้ น้องตั้ม : สนุกมากคับ.. เพื่อนร่วมงานเป็นกันเองทุกคน ระบบของโรงแรมดีมาก Ritz-Carlton ที่นี่เป็นโรงแรมอันดับหนึ่งของเอเชียนำหน้า Oriental ที่กรุงเทพฯบ้านเราไปแล้ว จะมีปัญหานิดหน่อยก็ตอนมาที่นี่ใหม่ๆ เรื่องอาหารการกิน อาหารบ้านเราอร่อยสุด แล้วก็เรื่องภาษา.. คนที่นี่ถึงแม้จะพูดภาษาอังกฤษ แต่ก็เป็นภาษาอังกฤษแบบคนสิงค์โปร์หรือมาเลย์พูดกัน (Singlish) ฟังดูตลกๆดี แต่ตอนนี้พูดตามเค้าไปแล้ว มันติด.. สำหรับเรื่องฝึกงาน ที่แผนกจะมีเทรนเนอร์ของแผนกไว้เทรนเด็กฝึกงานโดยเฉพาะ เค้าจะสอนทุกอย่างเกี่ยวกับการเป็น Club Concierge หลังจากเทรนประมาณหนึ่งเดือนกว่าๆ เค้าก็จะปล่อยให้เราทำงานเองเหมือนเป็นพนักงานคนหนึ่งเลย.. ผมชอบตรงนี้ เพราะเค้าจะไว้ใจให้เราทำงานเอง ปฏิบัติกับเราเหมือนพนักงานคนหนึ่ง ถ้าไม่รู้อะไรค่อยเข้าไปถาม ต่างกับประสบการณ์ฝึกงานที่ผ่านๆมาในเมืองไทยของผม ซึ่งพนักงานมักจะไม่ค่อยไว้ใจให้เราทำอะไร การฝึกงานที่ผ่านมาเลยไม่ค่อยได้แสดงความสามารถเต็มที่ซักเท่าไร |
| พี่เอิง : แล้วก่อหน้านี้เคยฝึกงานที่ไหนบ้างค่ะ ลองเล่ามาให้ฟังหน่อย น้องตั้ม : ตอนอยู่ปีหนึ่งผมฝึกที่ Le Meridian Phuket Beach Resort แผนกครัว, ปีสองฝึกที่ Banyan Tree Bangkok ที่ห้องอาหาร Vertigo, ปีสามที่จริงต้องฝึกแผนก House Keeping & Front Office แต่ขอเปลี่ยนบรรยากาศ ไป work and travel ที่ Chef Geoff's Restaurant in Washington, DC.,USA, แล้วก็ปีนี่กำลังฝึกอยู่ที่สิงค์โปร์อย่างที่บอกไปแล้ว พี่เอิง : ฝึกงานแนวๆๆนี้คิดว่าเหนื่อยมั้ย เพราะเท่าที่ดู มันก็น่าจะเรียนรู้หลายสิ่งไม่ใช่น้อยเลยน่ะเนี่ยะ น้องตั้ม : ก็มีบ้าง.. ช่วงแรกๆตอนอยู่ปีหนึ่ง คิดว่าคงเป็นเพราะยังไม่มีความเป็นผู้ใหญ่พอ แต่หลังจากปีสองปีสามมาก็เริ่มรู้สึกสนุกกับการฝึกงาน นอกจากได้เรียนรู้ตัวงานแล้วยังได้รู้จักกับผู้คนมากมาย ได้ฝึกเรื่อง Interpersonal skill ไปด้วย เพราะเวลาทำงานเราต้องเจอทั้งคนที่เราชอบและไม่ชอบ แต่ยังไงๆเราก็ยังต้องมาเจอกันอยู่ทุกวันเพราะทำงานที่เดียวกัน ทำให้เรารู้จักปรับตัวเข้ากับคนอื่นโดยที่ไม่มีผลกระทบกับงานที่ทำอยู่ ตอนนี้เลยกลายเป็นคนเข้ากับคนอื่นได้ง่าย อีกอย่างคือรู้สึกว่าคุ้มค่ามากกับหลังสูตรที่เราเรียนอยู่ เพราะเราได้เรียนรู้ทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ จบออกไปแล้วสามารถทำงานได้ทันที แล้วก็หลังสูตรที่เรียนอยู่เป็นหลังสูตรนานาชาติ สำคัญมากสำหรับงานโรงแรม เพราะต้องใช้ภาษาตลอดโดยเฉพาะเวลาที่ต้องดีลกับลูกค้า โดยรวมแล้ว การฝึกงานแต่ละปีก็ได้เรียนรู้หลายสิ่งมากมายต่างกันไปแต่ละสถานที่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน หรือเรื่องวัฒนธรรมที่ต่างกันระหว่างวัฒนธรรมของเรากับอเมริกันหรือสิงค์โปร์ หรือที่อื่นๆ พี่เอิง : แต่ยังไงพี่คิดว่า ถึงจะเหนื่อขนาดไหน ถ้าสิ่งนั้นเราชอบซะอย่าง มังก็คงจะผ่านไปด้วยดีใช่มั้ยค่ะ น้องตั้ม : ครับ.. ผ่านมาได้ด้วยดี แน่นอนทำงานก็ต้องเหนื่อยบ้างเป็นธรรมดา แต่ว่ามันเป็นสิ่งที่ผมทำแล้วสนุกไปกับมัน ก็เลยไม่รู้สึกว่าหนักหนาอะไร รู้สึกว่าเวลามันผ่านไปอย่างรวดเร็วมากเวลาทำงาน พี่เอิง : แล้วฝึกงานพี่ๆเขาสอนดีหรือปล่าว น้องตั้ม : ถ้าพูดถึงที่ฝึกงานอยู่ปัจจุบัน.. พี่เค้าจะสอนมากในช่วงแรกๆเท่านั้น หลังจากนั้นถ้าเราอยากรู้อะไรเราต้องถามเค้าเอง เพราะเค้าถือว่าเราเป็นผู้ใหญ่แล้ว ก็จะปล่อยให้ทำงานให้ดีลกับแขกเอง มีข้อผิดพลาดอะไรก็เรียนรู้จากมัน แล้วก็อย่าทำผิดซ้ำอีกรอบ พี่ที่ทำงานคนนึงบอกผมว่า "If you make a mistake you learn from it but if you repeat your mistake, that's a mistake." ครั้งแรกยังไม่ถือว่าทำผิดผลาด แต่ถ้าทำผิดเหมือนเดิมครั้งที่สองนั่นหมายถึงคุณทำผิดพลาดจริงๆ |
 |
 |
 |
|
 พี่เอิง : เห็นอย่างนี้ทั้งเรียนหนัก และชอบทำกิจกรรมแล้วยังทำงานพิเศษด้วยใช่มั้ยค่ะ น้องตั้ม : มีครับ.. ต้องทำเพราะกระเป๋าแห้งอยู่บ่อยๆ พี่เอิง : ทำอะไรคะ บอกได้มั้ยเอ่ย น้องตั้ม : ก็ตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีสองส่วนใหญ่จะทำงานพาร์ทไทม์ที่ JW Marriott,Sheraton,Dimond Cliff แล้วก็จำไม่ได้แล้วว่าทำโรงแรมไหนบ้างเพราะทำหลายที่ ถ้าเค้าโทรเรียกให้ไปทำ ถ้าว่างก็จะไป ส่วนปีสามเรียนเริ่มหนัก ไม่ค่อยได้ทำงานเท่าไร ช่วงปลายๆของปีสามจนถึงปีสี่จะไปเป็นบาร์เทนเดอร์ที่บาร์แหลมสิงห์ทุกวันอาทิตย์ หลังจากนั้นก็ไปทำเป็น Transfer Guide ให้บริษัท Destination Paradise, ล่าสุดก่อนมาสิงค์โปร์ก็ไปเป็นดีเจให้กับพี่เจนหรือพี่ชะมดของคลื่น 95 Aha FM จัดรายการช่วง Campus Society เสาร์อาทิตย์ช่วง 21:00 ถึง 00:00 มีฉายาว่าดีเจ TumTum ไม่รู้มีใครเคยฟังรึป่าว |
   |
พี่เอิง : ประสบการณ์ที่น้องภาคภูมิใจที่สุดแบบว่า งานนี้เพื่อมวลชนจริงๆ มีบ้างมั้ยค่ะ น้องตั้ม : มีครับ.. แต่ออกจะเศร้าหน่อยแต่ก็ถือเป็นความภูมิใจอย่างหนึ่งของผม คือเรื่องมันเกิดขึ้นหลังจากเหตุการณ์สึนามิ ผมกับเพื่อนๆพอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็พากันออกไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยเท่าที่ช่วยได้ ตามโรงพยาบาลวชิระ ศาลากลาง หรือ ที่มหาลัย อย่างน้อยก็ช่วยสื่อสารกับนักท่องเที่ยวที่ประสบภัยได้ว่า เค้าต้องการความช่วยเหลืออะไร .. วันหลังๆมา ผมกับอาจารย์ที่มหาลัยคนหนึ่ง อาจารย์แมรี่ เนื่องจากอาจารย์ขับรถเองไม่ได้แต่แกมีรถ แล้วคนขับรถแกก็ไม่อยู่ ผมเลยอาสาขับรถให้อาจารย์แล้วเราก็ขึ้นไปที่เขาหลัก ไปดูว่ามีใครต้องการความช่วยเหลืออะไรรึป่าว.. ปรากฏว่า ที่เขาหลัก ไม่ว่าจะเป็นที่วัดหลักแก่น วันบางม่วง หรือวัดย่านยาว มีนักท่องเที่ยวที่ยังมาตามหา ญาติ คนรัก หรือสมาชิกในครอบครัวของพวกเขาอยู่ ผมกับอาจารย์แมรี่ก็เดินเข้าไปถามเผื่อช่วยอะไรได้.. ลืมบอกไป อาจารย์แมรี่เป็นนักจิตวิทยา เหมาะที่จะช่วยเหลือคนในเหตูการณ์อย่างนี้เป็นอย่างมาก ตอนเย็นๆประมาณสามวันหลังจากเกิดสึนามิเราเห็นนักท่องเที่ยวคนหนึ่งอยู่ที่วัดบางม่วง เขากำลังมองดูรูปภาพศพที่ติดไว้บนบอร์ดหน้าวัดทีละรูป เราเลยเดินเข้าไปถามเผื่อมีอะไรที่เราช่วยได้ เขาบอกว่ากำลังหาศพลูกชายของเขาอยู่ เขามาเที่ยวกับครอบครัวมากับภรรยาแล้วก็ลูกชายอายุ 5ขวบ แล้วก็ 7ขวบ เขารอดชีวิตอยู่คนเดียว เขาชื่อพิเก้ เป็นชาวสวีเดน ผมกับอาจารย์เลยช่วยเขาเช็คดูแต่ละรูปว่า รูปไหนเป็นรูปเด็กที่มีกำไลผ้าสีเขียวติดอยู่ที่ข้อมือ หาอยู่นาน จนเจอรูปศพเด็กประมาณสามรูป ผมก็ช่วยคุยกับเจ้าหน้าที่ที่วัด ขออนุญาติเข้าไปดูศพ.. พอเดินเข้าไปถึงบริเวณที่วางศพไว้ก็ชะงักอยู่สามนาที เพราะต้องเดินผ่านศพอื่นๆที่นอนอยู่บนพื้นก่อนจะไปถึงที่เก็บศพเด็กที่อยู่ในสุด.. แต่ไม่เป็นไร ไม่ได้เดินไปคนเดียว มีกันอยู่สี่คน ผม อาจารย์แมรี่ พิเก้ แล้วก็เจาหน้าที่นำทางไปอิกคน.. เราพบศพลูกชายของพิเก้ เขาแน่ใจว่าใช่ เพราะมีกำไลผ้าสำเขียวติดอยู่ที่ข้อมือ พิเก้เขียนชื่อติดไว้ที่ศพ ผมไปแจ้งเจ้าหน้าที่ว่าเราเจอศพลูกชายของเขา เรากลับมาที่ภูเก็ตมาพักผ่อน พิเก้กลับไปที่โรงแรม วันรุ่งขึ้นเราไปติดต่อที่สถานฑูตสวีเดนให้เค้าช่วยทำหนังสือขออนุญาตินำศพออกมา จากนั้นผมก็พาพิเก้ไปที่ว่าการอำเภอตะกั่วป่าเพื่อแจ้งทำใบมรณะบัตร เมื่อมีเอกสารครบจึงเอาไปยื่นให้เจ้าหน้าที่เพื่อขอเอาศพออกมาได้.. โชคดีที่ช่วงนั้นยังไม่มีการตรวจเช็คดีเอ็นเอก่อนที่จะนำศพออกไปได้ แต่พิเก้แน่ใจมากว่านั่นคือลูกชายของเขา และเขาต้องพาลูกชายออกมาจากที่นั่นเพื่อมาทำพิธีทางศาสนา ภรรยาของเขาถูกพบบนหาดโดยตัวเขาเอง ส่วนลูกชายของเขาอิกคนถูกพบต่อมาโดยความช่วยเหลือของอาสาสมัครอิกคนที่เป็นคนไทยแต่ไปโตที่สวีเดน ล่าสุดเมื่อเดือนตุลาปีที่แล้ว พิเก้ทำใจได้กับความสูญเสียที่ผ่านมา เขาแต่งงานอีกครั้ง และผมกับอาจารย์แมรี่ได้รับเชิญให้ไปงานแต่งงานของเขาที่ประเทศสวีเดน ช่วงที่อยู่ที่สวีเดนสองอาทิตย์ พิเก้ดูแลเราเป็นอย่างดี ขากลับจากสวีเดน เป็นโอกาสดีของผมเนื่องจากต้องไปเปลี่ยนเครื่องที่ปารีส เราเลยเลื่อนเวลาขึ้นเครื่องออกไปเป็นค่ำของวันถัดไปเพื่อที่จะได้มีเวลาเดินเที่ยวที่ปารีสหนึ่งวันเต็มๆ... เหตุการณ์นี้เป็นเหตุการณ์ที่น่าภูมิใจมากสำหรับผม แถมยังได้ลงหนังสือพิมพ์สองฉบับที่สวีเดนอิกด้วย เนื่องจากพิเก้เป็นนักธุรกิจดังในสวีเดน พวกเราเลยกลายเป็นจุดสนใจของนักข่าวไปด้วยเลย พี่เอิง : น้องคิดว่าตัวเองนี้รักเมเจอร์มั้ย น้องตั้ม : รักครับ คิดว่าเลือกมาถูกทางแล้วทั้งๆที่ตอนเลือกคณะ ยังลังเลอยู่ แล้วก็ที่บ้านไม่สนับสนุน แต่ผมก็ไม่สนใจ พอมาเรียนแล้วยิ่งชอบครับ พี่เอิง : ไหนลองบอกข้อดีของเมเจอร์ตัวเองซิว่ามันน่าสนใจยังไง มีน้องๆหลายคนสนใจ อยากเรียนตามบ้าง น้องตั้ม : มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตภูเก็ต คณะอุตสาหกรรมบริการ สาขาการจัดการโรงแรมและการท่องเที่ยว นานาชาติ ชื่อยาวมาก แต่ปัจจบันถูกแยกสาขาไปแล้วเป็นสองสาขา สาขาการจัดการบริการและสาขาการจัดการท่องเที่ยว สาขาการจัดการท่องเที่ยวและการโรงแรมไม่มีอีกต่อไป.. แต่ถ้าให้เล่าถึงข้อดีของสาขาที่ผมเรียนอยู่ ผมว่ามันสุดยอดไปเลย.. เราได้เรียนทุกอย่างกับอาจารย์ไทยแล้วก็อาจารย์ต่างชาติ เรียนทุกอย่างเป็นภาษาอังกฤษ ทำให้เราคุ้นเคยกับการใช้ภาษาอังกฤษ โดยเฉพาะเวลาไปฝึกงานที่อื่นกรุงเทพฯหรือเชียงใหม่ เค้าจะ.. หา!! เด็กม.อเหรอ มาจากภูเก็ตเนี่ยนะ ทำไมพูดอังกฤษเก่งเงี้ย ไม่ได้ชมเด็กม.อกันเองนะ แต่เป็นอย่างงี้จริงๆ แม้แต่คนภูเก็ตหลายคนยังไม่ค่อยรู้เลยว่าม.อ อยู่ที่ไหน ยิ่งช่วงผมมาภูเก็ตครั้งแรก หามหาลัยไม่เจอ เพราะล้อมรอบด้วยหุบเขากลางกระทู้ ถามใครก็ไม่รู้จัก อย่างไรก็ตามม.อกลางหุบเขาที่รักของผมก็มีดีตรงที่หลักสูตรการเรียน ไม่ค่อยได้กลับบ้านเพราะต้องฝึกงานทุกปีเพิ่มพูนประสบการณ์ มีอาจารย์พิเศษที่ทำงานอยู่ในสาขาวิชาที่เรียนโดยตรงมาสอนโดยใช้ประสบการณ์ตรง ทำให้เราบางครั้งเราต้องมาเรียนกันตอนกลางคืนเพราะอาจารย์เพิ่งเลิกงาน.. ผู้ปกครองโปรดเข้าใจด้วย วิชาที่สอนส่วนใหญ่เป็นวิชาระดับ management พูดเป็นภาษาอังกฤษฟังแล้วดูดี ที่จริงแล้วมันก็คือการบริหารจัดการนั่นเอง ทำให้นักศึกษาที่คิดว่า ฮ่าฮ่า.. มาเรียนการโรงแรม สบายๆ หลายคนต้องผิดหวังเพราะต้องมาเจอกับวิชาการตลาดทุกปีทุกเทอม การบริหารจัดการเชิงกลยุทธ์ การเงิน การบัญชี มีหมด เนื่องจากปริญญาที่จะได้รับเป็นปริญญาบริหารธุรกิจครับ ก็เลยต้องเรียนวิชาเหล่านี้ มหาลัยคาดหวังให้นักศึกษาจบออกไปอย่างน้อยเป็นผู้บริหารระดับกลางในโรงแรมของทั้งไทยและสากลได้ แต่ก็ไม่ต้องเป็นกังวลไปสำหรับน้องๆที่อยากเข้ามาเรียนในคณะอุตสาหกรรมบริการ ไม่มีอะไรยากเกินไปกว่าความสามารถของคนหรอกครับ พยายามขยันอ่านหนังสือบ่อยๆก็พอ.. ขี้เกียจได้เป็นบางครั้ง แต่อย่าบ่อยมาก |
| พี่เอิง : สุดท้ายค่ะ จะฝากอะไรถึงชาวภูเก็ตพอทัลบ้างคะ ...เต็มที่เลยค่ะ น้องตั้ม : ฝากอะไรดี.. เอาเป็นว่าให้ชาวภูเก็ต และชาวภูเก็ตพอทัลช่วยกันรักษาสภาพแวดล้อมของภูเก็ตให้คงอยู่ไปนานๆ เพราะรายได้ของภูเก็ตมาจากการท่องเที่ยว ถ้าสถานที่ท่องเที่ยวของภูเก็ตถูกใช้อย่างไม่ทะนุถนอม ต่อไปคงไม่มีนักท่องเที่ยวอยากมาเที่ยวบ้านเรา เป็นไปได้อยากให้ผู้ที่มีอำนาจหยุดการก่อสร้างตึกอาคารโรงแรมต่างๆในภูเก็ต เพราะตั้งแต่ปีแรกที่ผมมาอยู่ภูเก็ตจนถึงปัจจุบัน เป็นเวลาสี่ปี ผมสังเกตเห็นภูเก็ตเปลี่ยนไปมากภายในระยะเวลาเพียงสี่ปี แล้วก็ไม่รู้ว่าอีกห้าปีหรือสิบปีข้างหน้า ภูเขาลูกไหนจะมีสิ่งก่อสร้างไปตั้งอยู่บนยอดอีก อยากให้ภูเก็ตมีแผนพัฒนาการท่องเที่ยวที่ดีกว่านี้ ไม่อยากให้คิดถึงแต่เศรษฐกิจของภูเก็ตกำลังจะเติบโตก็เลยพากันสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อลองรับมัน แต่อยากให้คิดถึงว่าบางสิ่งบางอย่างเราน่าจะรักษามันเอาไว้ให้คงสภาพเดิมดีกว่าที่จะไปทำลายมัน ผมคิดว่าวิธีนี้จะทำให้การท่องเที่ยวของภูเก็ตยั่งยืนมากกว่าเสียอีก พี่เอิง : ก็ฝากกันไปพอสมควรน่ะค่ะ วันนี้พี่ก็ต้องขอขอบคุณน้องๆมากๆน่ะค่ะ ที่สละเวลามาเล่าประสบการณ์ดีๆให้กับชาวภูเก็ตพอทัลนะค่ะ น้องตั้ม : ยินดีเป็นอย่างมากครับ เป็นยังไงกันบ้างค่ะ กับประสบการณ์ที่น้องตั้มของเราได้เล่ามา คงจะอ่านแบบจุใจกันเลยใช่มั้ยค่ะ เล่นเอาคนอ่านเหนื่อยกันไปตามๆๆกันเลยค่ะ รวมทั้งพี่ด้วย คนอะไร ทำกิจกรรม งานนอก ฝึกงาน เยอะมากๆๆ เนี่ยะยังคิดว่าต้องมีหลายอย่างที่น้องเขายังเล่าพวกเราไม่หมด แต่วันนี้ก็คิดว่าน่าจะเพียงพอแล้วใช่มั้ยค่ะ ...งั้นขอบายก่อนล่ะเด้อ แล้ค่อยเจอกันใหม่ อ้อ...และสำหรับใครที่อยากจแนะนำลูกหลานของท่านที่มีความสามารถ เก่งๆ อยากจะโปรโมตให้คนทั้งบางได้ทราบกัน ก็ลองเขียนประวัติพร้อมผลงานมาคร่าวๆน่ะค่ะตามที่อยู่เมล์ในหน้าแรกเลยค่ะ แล้วเราจะติดต่อกลับไป ค่ะ |
  |